نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در سه شنبه یکم مرداد 1387 ساعت 15:20 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در پنجشنبه بیستم تیر 1387 ساعت 18:39 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 0:43 موضوع | لینک ثابت

دوستان سلام

همچو شوق سفر هند كه در هر دل هست

سر ديدار تو در هيچ سري نيست  كه نيست

عازم سفر هندم همين امروز تا يك هفته . ديار بيدل و امير خسرو سرزمين مها بهارات  راما و سيتا  كتب مقدس ودا اوپانيشاد سرزمين خدايان شيوا شينو برهما مهمان دانشگاه دهلي و جي نيو  هستيم با رحماندوست گرمارودي سهيل عباس باقري عبدالملكيان فيض و ...بمبئي و دهلي سفر نامه قبلي هنوز نانمام است بايد تكميل كنم . دوست دارم از زاويه اي كه جهانگير شاه به مقبره ممتاز محل نگاه كرده -در محبس - نگاه كنم .

ديار تناسخ و گرسنگي ديار مدارا و مهرباني پارسال با دكتر ندوشن و باستاني پاريزي و كزازي و مصطفوي رفته بودم و ده سال پيش با دكتر شميسا و فاطمي .ترانه تازه اي رو براتون مي نويسم تا برگشتن.

                              به همين سادگي از تو گاهي سخته روزگارم                           

چه كنم دست خودم نيس دل ديوونه اي دارم

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و غمگين

مث برگ بي پناهي ميام از شاخه ها پايين

به همين دليل كهنه كه تو چشمام يه غروره

بين مون يه دنيا حرفه دنيايي كه سوت و كوره

منُ بشكن و پس از من جاده رو طي كن و رد شو

تامنم عشقُ بفهمم نازنينم گاهي بد شو

گاهي بد شو تا بميرم تو ترانه جون بگيرم

قفس صدامُ بشكن من يه گنجشك اسيرم

پر عشقم و اسارت پر احتياج و طاقت

منُ پيدا كن و بشكن يه دروغم يه حماقت

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و دورم

من يه ديوونه ي تنهام من يه عاشق صبورم

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 9:35 موضوع | لینک ثابت

دوره ي راهنمايي كه شروع شد تازه افتادم تو خط مطالعه . چند مجلد كتاب عربي و فارسي در گنجه و طاقچه منزلمان بود حاصل جواني پدرم و سير سلوك شبه طلبگي ايشان در مساجد پاي منابر وعاظ نجف و كربلا . نهج الفصاحه و تاريخ وصاف و تفسيري از قرآن كريم و توضيح المسايل آيت الله خويي و در كنار اين مجلدات فاخر و گالينگور سه جلد كتاب شعر يكي دوبيتي هاي بابا طاهر عريان و دومي كليات ميرزاده عشقي و سومي دفتر اشعار سيد اشرف الدين قزويني يا گيلاني و همين تمام كتابخانه منزل ما بود منزلي در حوالي ميدان خيام .

اضافه كنم  به اين مجلدات چند رساله مندرس و صحافي نشده شامل ادعيه و نوحه و مراثي  به زبان عربي كه مشق شبهاي محرم پدرم بود. روحش شاد .

درس و بحث مدرسه كه اجازه مي داد ناخنكي به كتاب ها مي زدم محض كنجكاوي و بيشتر بابا طاهر و عشقي . تصاوير مينياتوري مكتب هرات تجويدي و شيرازه آشفته ي كتاب و خيالات دوره ي نوجواني از آن صحنه ها ي بديع را هنوز به ياد دارم نگاه ملتمس مردها و ابريق شراب و چشمان افسونگر زن هاي نقاشي و آهوي خوش بر و رويي كه در هامش تصوير در حال گريز بود و عتاب و خطاب بابا طاهر به ذات باريتعالي كه : " اگر دستم رسد بر چرخ گردون" و اين چرخ گردون من را به ياد چرخ و فلك پارك كودك شهرمان مي انداخت محل تاسيس كتابخانه اي بر ويرانه قبر مهدي هارون الرشيد معروف به "سي مي".

پارك مصفايي بود در نزديك مسجد جامع ايلام و ژنراتور آبي برق ايلام كه آهن و تلپش موسيقي عابران خيابان برق بود. غير از اين كتابخانه يك كتابخانه موقت در تقاطع سعدي و برق دو كتاب فروشي به نامهاي علمي و منصوريان در مكان هاي ديگري بودند براي دسترسي به كتاب .

اوايل دهه پنجاه شيخ احمد كافي واعظ مشهور به ايلام تبعيد شده بود و جنب و جوش مذهبي و ديني در بين جوانان شهر افتاده بود و اين را هم اضافه كنم كه موسسه اي در شهر درود لرستان با ارسال كتاب هاي ديني رايگان به نشاني جوانان و نوجوانان علاقه مند منبع ديگري شده بود براي نشر كتاب . در همين روزها بود كه گزيده اي از داستان هاي محمود حكيمي را بابت حضور در كلاس قرآن جايزه گرفتم.

برادر بزرگ و دايي كوچكم هم اهل كتاب بودند و طبعأ مشوق و معرف و از اسلام شناسي و فاطمه فاطمه است دكتر علي شريعتي تا مادر ماكسيم گوركي و داستان هاي آنتوان چخوف و كتاب های صمد بهرنگي راه پيدا كرد به منزل ما . همهمه كتاب و كتابخواني در مدارس هم شروع شده بود  بويژه با پايمردي دو معلم خراساني به نام هاي صمداني و حديدي كه مبلغ انديشه هاي دكتر علي شريعتي بودند در مدارس ايلام و كم كم كتاب مساله  روز شد و كتابخواني سنت معمول . كتاب هم  يار غار شد و هم رفيق ناباب و البته ناياب .

حتي سرگرمي هاي دوره ي نوجواني ما شده بود كشف لغات و مسابقه ي اطلاعات عمومي و قفسه هفت هشت كتابي پدرم زير انبوه كتابهاي جديد گم و گور شده بود .

هر كتاب پله اي پاره آجري سنگي شد براي بلند شدن و بلند تر ديدن از پس پشت كوه هاي بلند شهرمان كه سينه جلو داده بودند و مغرور با كله هاي سنگي نگاهمان مي كردند .

اتفاقات سال پنجاه و هفت باعث شد تا يك بار دگر سراغ قفسه كتاب هاي قديميان بروم و باز هم ميرزاده و بابا طاهر را بخوانم داستان عاطفه سه تابلوي مريم. مجلس چهارم. شارژ دافر بلغاري و مجادلات سياسي و هجويات و باز هم عشوه هاي مينياتوري بابا طاهر و شكوه او كه " يكي را داده اي صد ناز و نعمت " و...

چندي پيش كه در مراسم ختم منصوريان مرد بشاش و گشاده رويي كه مدير قديمي ترين كتابفروشي ايلام بود و به لطف كتاب و حشر و نشر با  كتابخوان ها خوشبخت تر از بازاريان سر شناس ايلامي به نظر مي رسيد رفته بودم دوباره شعر بابا را زمزمه كردم و اين بار در مقايسه شهرمان و آدم هاي زحمتكش و محرومش با مركز كه " يكي را داده اي دانشگاه و نشريات و روزنامه هاي گوناگون و بوستان مطالعه و نمايشگاه و دل خوش و يكي با چند قفسه كتاب و شندرغاز اميد و حوصله و آرزو در گوشه ي جغرافياي وطن .

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 11:19 موضوع | لینک ثابت

روشن باشید و آفتابی

این ترانه یه دلیل تازه ست برای زندگی همین که با همیم خوبه  . با این همه شعر و ترانه گاهی احساس می کنم تا اینجای عمر سکوت کردم . می شنوم  می خوانم می نویسم و احساس تنهایی می کنم . تصرف دلها خیلی سخته این ترانه ها فقط اظهار وجوده خدا کنه حد اقل مث ترانه هامون باشیم.

تازه از ياد تو بودم

گوشه ي دنج اتاقم

اسمتُ صدا مي كردم

كه تو اومدي سراغم

شدم از طعم تو شيرين

مثِ بركه هاي كوچيك

مثِ رد خيس بارون

به تو از بوي تو نزديك

تازه عاشق شده بودم

به صداي شب تنها

تازه شاعر شده بودم

پشت ديوار الفبا

تازه از تو گُر گرفتم

مثِ باغ پيرهن تو

تازه از هُرم نفسهات

تازه از عطر تن تو

به هواي ديدن تو

همه رو تنها مي ذارم

برا پر كشيدن از خود

يه دليل تازه دارم

ممنونم از جواد بیژنی عزیز که طراح قالب جدید وبلاگ بنده بودند.

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 ساعت 20:17 موضوع | لینک ثابت

این ترانه دست بهروز صفاریانه زحمتی روش کشیده با مهدی یراحی دو صدایی خوندن بد نشده  هنوز کار داره یه احساسی رو تصویر کردم که سر در گمی تشویش غرور همه چی توش هست . اما وجه غالبش ناتوانی و عجزه از دست دادن زمان . به قول بیدل

من نمی گویم زیان کن یا به فکر سود باش

ای زفرصت بی خبر در هرچه هستی زود باش

بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بيا

چه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشم

اسير قهر و آشتي ميون آب و آتشم

چه عاشقانه زيستم چه بي صدا گريستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بي تو نيستم

تو را نفس كشيدم و  به گريه با تو ساختم

چه دير عاشقت شدم چه ديرتر شناختم

تو با مني و بي توأم ببين چه گريه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببين چه سرد و بي صدا ببين چه صاف و ساده ام

گلي كه دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون كه بي تو زندگي تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافي گناهمه

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در جمعه ششم اردیبهشت 1387 ساعت 11:2 موضوع | لینک ثابت

 گاهی لازمه راجع به موضوع شعری حرفی زد کاری فعلا به نظریه مرگ مولف رولان بارت ندارم اما این ترانه واقعا برا یه زندونیه که با فداکاری معشوقش رو به زندگی دعوت می کنه حالا این زندون چی هست با شما اما ضریح بی اجابت می تونه میله های زندون باشه.

طعمِ زندون تو چشامه پِلكات’ جدا كُن از هم

پشتِ ميله ها اسيرم مْژه هات’ واكن از هم

بويِ بارون، بويِ خاك، سهمِ من از بهار همينه

برا زندونيِ خسته روز و روزگار همينه

وقتي آفتابْ نبيني ، وقتي ماه نياد تو رْوزن

برا تو فرقي نداره دنيا تاريكه يا روشن

از كبوديِ صداها ، نفسِ برفْ مي‌فهمم

از نگاهِ بي تفاوت معنيِ حرفْ مي‌فهمم

نازنين فكرِ خودت باش وقتي دنيا پا نمي‌ده

اين ضريحِ بي اِجابت كسي رْ شفا نمي‌ده

تو بايد پرنده باشي ، سهمِ من چارتا ديواره

عاشقي كُن كه پرنده فرصتِ عاشقي داره

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در جمعه سی ام فروردین 1387 ساعت 10:40 موضوع | لینک ثابت

این ترانه ذات معنوی داره رو یه آهنگ یونانی کار کردم تازگی خواننده با احساس و خوب محسن یگانه  خونده با نام خاکسترم نکن بد نشده شاید اگه مترونوم تند تر و فواصل کوتاهتر بود بهتر هم می شد

من بی تو هیچم تو با ورم نکن

خیسم زگریه تنهاترم نکن

عاشق نبودم تا با تو سر کنم

آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم /اگه بی تو زنده بودم / تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم /اگه این منم که هستم / ولی از هوای گریه ات پرم.....

از حرفهای سعید ناراحت نشدم البته قدری مبهم حرف زده کاش استدلال می آورد دلیل آوردن برای ادعا بحث رو روشنتر می کنه.

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 ساعت 11:19 موضوع | لینک ثابت

سلام به دوستان ترانه و شعر

پاسخ دادن به احساس شما قبول کنید دشوار است من و یک دنیا شرمندگی اما سوالها

عصر شعر و ترانه د ر ارسباران دومین شنبه اردیبهشت برگزار می شه

کتاب ترانه های من رو فعلا فقط نشر دارینوش داره  تو نمایشگاه کتاب امسال همراه با تجدید چاپ این کتاب   با سکوت حرف می زنم چاپ می شه .  ترانه  یه اسم ساده ام  و پنج ترانه دیگر را حسین زمان خوانده  که بزودی منتشر می شه .با تشکر از زحمت خانم مهدیه که ترانه رو در قسمت پیامها نوشتن ترانه صدام نکن  رو انتخاب کردم برای دختر بچه هایی که رنج جنگ رو تحمل کردن.

صدام نکن

صدام نکن صدام نکن خوابشو داشتم می دیدم

کاشکی دوباره چشمامو رو هم می ذاشتم می دیدم

نه ارغوان نه اطلسی سفید مه گرفته بود

به رنگ گیس مادرم می زد به نقره و کبود

نه خنده بود نه خاطره یه حس تازه ی امید

نه سنگ قبر کهنه بود نه قاب عکسی از شهید

یه قطره خون دو قطره خون یه گل یه تیکه استخون

یه جاده ی رو به افق یه مشت درختای جوون

صدام نکن که آدما تو خوابا مهربون ترن

فقط تو قاب عکساشون قشنگترن جوونترن

صدام نکن که خواب من حتی کبود اگر باشه

می خوام بمونه برا من می خوام برام پدر باشه

صدام نکن صدام نکن خوابشو داشتم می دیدم

کاشکی دوباره چشمامو رو هم می ذاشتم می دیدم

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 ساعت 20:27 موضوع | لینک ثابت

سال نوتان مبارک سفربه عشق آباد اواخر اسفند و قشم اوایل بهار سبب شد از پاسخ گویی به محبت شماکوتاهی کنم که صمیمانه عذر می خواهم ماجرای سفر عشق آباد راکه یه دعوت غیر منتظره بود  دارم می نویسم بخصوص دیدن شهر مرو  و مهنه  یا همان میهنه زادگاه ابوسعید .

سال خوبی را برایتان آرزو می کنم وب همه کسا نی را که پیام می گذارند می بینم گاهی نوشتن را ضرورت می دانم از تذکرات خودم پیشاپیش عذر خواهی می کنم  در سال جدید عصر شعر و ترانه طبق معمول ماهانه برگزار می شود ترانه زیر را آقای اخشابی خوانده که هنوز منتشر نشده است .

ياد من باش اگه خوابي اگه بيدار ياد من باش

به همين بهانه يك شب  حتي يك بار ياد من باش

ياد من باش اگه دنيا با تو مهربون نمي شه

مث عكساي من و تو زندگي  جوون نمي شه

ياد من باش اگه سنگم ،اگه خاكم ،اگه رودم

برا تو خاطره گفتم واسه تو خاطره بودم

اگه بارون و بيابون منُ گم كرده تو چشماش

گاهي وقتا مهربون شو ،گاهي وقتا ياد من باش

***

ساده بود اما برا من كه يه دلشكسته بودم

مث طوفان روز رفتن كوله بارُ بسته بودم

يه روز از تو جون گرفتم ،يه روز از تو دل بريدم

از همه دنيا گذشتم ،به همه دنيا رسيدم

ساده بود اما تو جاده دست و پامُ جا گذاشتم

شب دل بريدن از خود ، همه رُ تنها گذاشتم

دريا دلواپس من شد ،منُ ديد به گريه افتاد

منُ بشناس اگه بارون ردپامُ برده از ياد

ياد من باش ،يه پلاكم ،يه نشونه زير خاكم

مثِ لاله ها غريبم ، مث عاشقا هلاكم

اگه بارون و بيابون منُ گم كرده تو چشماش

گاهي وقتا مهربون شو ،گاهي وقتا ياد من باش

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در پنجشنبه هشتم فروردین 1387 ساعت 9:11 موضوع | لینک ثابت

يه اسم ساده ام مث اسم تموم آدما

يه دل بريده از همه يه دل شكسته ي شما

يه اسم ساده ام ولي يه روح مهربون دارم

وقتي كنارت مي شینم حس مي كنم جنون دارم

نه با اجازه عاشقم نه با اشاره آشنا

فقط يه اسم ساده ام فقط يه بنده ي خدا

منُ به اسم ديگرم منُ به اسم شب بخون

دقيقه هامُ تازه كن شعرامُ زير لب بخون

عاشقتم اما صدام مثل صداي آدماس

دوست دارم بهم بگو آخر عاشقي كجاس؟

قلبمُ دستم مي گيرم اما با چشماي خجل

مي خوام كه باورت بشه عاشقتم از ته دل

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 14:14 موضوع | لینک ثابت

دلمون گرفته اینجا کاشکی نامه می نوشتین

ما کجا بریم از اینجا  وقتی سنگه دست و پامون

کاشکی نامه می نوشتین  به نشونی دلامون

ما کجا بریم از اینجا حبس آسمون و خاکیم

برا عاشقی حقیریم  واسه زندگی هلاکیم

دلمون گرفته از هم دلمون گرفته با هم

تو زمونه ای که آدم  داره تنها می شه کم کم

سایه تون رو خاکه اما خودتون حبس بهشتین

دلمون گرفته اینجا کاشکی نا مه می نوشتین 

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386 ساعت 19:15 موضوع | لینک ثابت

جاده آخر نداره رسيد نا ش خياليه

افق خاكُ ببين تا بي نهايت خاليه

تو حصاري افتاديم كه هيچ كجاش در نداره

زندگي يه خط ممتده كه آخر نداره

دستامون تو دست هم زندگيا سر مي رسه

ما به هم مي رسيم اما كي به آخر مي رسه

لذت اومد نا تو اضطراب رفتنه

طعم آغوشي كه شيرين و تلخه با منه

اما كاش دونه باشيم تو خاكا پنهون بمونيم

تو رگ درختاي تازه مث خون بمونيم

دست آخرين مسافر كه اسير زمينه

مارُ مثل سيبي از شاخه ي دنيا بچينه

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در پنجشنبه نهم اسفند 1386 ساعت 10:57 موضوع | لینک ثابت

کیه چشمای تو رو ببینه طاقت بیاره

توباید قصه باشی قصه حقیقت نداره

تورو از خیال شاعرا به من هدیه دادن

تورو از باغای خلوت خدا فرستادن

من که رسم عاشقی رو مث مجنون بلدم

تو رو باور می کنم اما هنوز مرددم

اون کدوم ابره که دلتنگ تو باشه نباره

کیه با چشم توروبرو بشه کم نیاره

تو همونی که غم جدایی رو خاک می کنی

شکو از لمس سرانگشتای من پاک می کنی

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 20:12 موضوع | لینک ثابت

فرصتي دوباره مي خوام برايِ از تو سْرودن

سهمِ آغوشمْ مي خوام از شبايِ بي تو بودن

نمي خوام حتي يه لحظه تو چشات خوابْ ببينم

ماهِ من چشماتُ وا کن بذار آفتابْ ببينم

پا شو نازنينِ قصه ، پا شو با ستاره باشيم

آدما اسيرِ خوابن ما به فکرِ چاره باشيم

کي مي گه آفتابِ فردا بازم آفتابِ من و تُست

شايد اِمشب که بخوابيم آخرين خوابِ من و تُست

بيا تا تقاصِ عشقْ از شبايِ هم بگيريم

تو جنونِ عشق و بوسه مرگْ دستِ کم بگيريم.

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386 ساعت 19:54 موضوع | لینک ثابت

 

مردي از آيينه آمد ، روزهايي سر رسيد

سال هاي با جنون پيوسته اي از در رسيد

چشم ، در کار صراحت بود تا توفان نشست

دست ، سرگرم رفاقت بود تا خنجر رسيد

واژگون شد ياس ، بغض تلخ گلدان ها شکست

شعله ور شد خنده ، بوي تند خاکستر رسيد

تا چه شب هايي به بارانهاي بي حاصل گذشت

تا چه آسيبي به وجدان هاي نام آور رسيد

باز هم از قاب ، از ديوار هاي روبرو

عطر دلتنگ صداي گريه اي پرپر رسيد

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 ساعت 14:10 موضوع | لینک ثابت

قرن هشتم دوره پرشكوه پختگى مباحث مدرسه اى و خانقاهى است. از اين ثمره رسيده پيشتر ابن عربى بهره برد و دنياى اسطوره اى و دراماتيك عرفان ايرانى _ اسلامى را علمى _ انتزاعى و تجريدى كرد. قصه آفرينش و لطايف شاعرانه مكالمات ارواح قدسى عالم ملكوت به صورت تئورى هاى خشك و غامض نظرى درآمد و نسيم غبارآلود فلسفه يونانى را در هواى اشراقى و شفاف عرفان شرقى رها كرد. شايد خشكسالى عصر پس از ابن عربى در شعر فارسى ثمره اين كاشت و برداشت عالمانه باشد. كاشفان فروتن باطن آيات قرآن در سلسله تفاسير خويش چون كشف الاسرار، تفسير كشاف، مجمع البيان، تفسير كبير و آثار ديگرى چون مطالع الانظار قاضى بيضاوى و مفتاح العلوم سكاكى چاشنى نيرومند عشق را در مذاق آفرينش چشيدند و شرح دلدادگى و سناريوى «فرشته فريب» خوردن ميوه از درخت ممنوعه را نوشتند.
گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود
پيش پايى به چراغ تو ببينم چه شود
و مقصود تنها پيش پايى به چراغ تو ديدن بود و اين ديدن در يك لمحه اتفاق افتاده بود، «حوا» هم نتوانسته بود درد تنهايى «آدم» را التيام بخشد و او را به ماندن در سلامت سراى بهشت خرسند سازد كه آدم در هنگام دميده شدن روح در كالبدش طرفه العينى رخسار محبوب را ديده بود و اين راز ناگزير در حجم استخوانى قفسه سينه اش نگاه داشتنى نبود.
گشته ام در جهان و آخر كار
دلبرى برگزيده ام كه مپرس
و چون به تعليم «علم الاسماء» تن داد ديوانه وار بانگ برآورد:
من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانى شنيده ام كه مپرس
پارسايى و سلامت هوس و آرزوى هر موجودى در عالم ملكوت بود اما نرگس فتان آن پرى رو كه تاب مستورى نداشت شيوه اى كرد كه جاى چند و چون باقى نگذاشت، آدم سرگشته هم از اهل سلامتيان بود اما شكن طره هندوى يار دام راهش شد و عشق و رسوايى و انگشت نمايى و ملامت را به جان خريد و اسير بار جدايى شد. رقيب محترم ماند در ملكوت و آدم كه قهرمان قصه آفرينش است حرمان نصيب شد. اين داستان رمزى ديگرگونه دارد. بردبارى عاشق و ناز معشوق دورى و تحمل را به عنوان نقطه بحران و تعليق وارد اين داستان كرده است. عشق نهان و دورادور خود حكايتى ديگر است. بعد مسافت هوس را بيشتر مى كند
گويند برو تا برود صحبتش از دل
ترسم هوسم بيش كند بعد مسافت
اما رندى آدم در اين قصه پيش بردن، عشق ورزى خود با گوشه ابرو و اشارات پنهان است.
دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست